Ojciec nie musi krzyczeć, bić ani odchodzić, żeby zostawić w dziecku ślad. Czasem wystarczy, że jest obok, ale emocjonalnie pozostaje nieosiągalny. Czasem kocha, lecz nie umie tego pokazać. Czasem wymaga tak bardzo, że dziecko zaczyna wierzyć, że na miłość trzeba zasłużyć. A czasem daje bezpieczeństwo, dzięki któremu syn lub córka wychodzą w świat z przekonaniem: „mam prawo być sobą”.

Pojawienie się niemowlęcia to moment intensywnych zmian, nie tylko dla dziecka, ale i dla relacji między dorosłymi. Jednym z najczęstszych napięć w tym czasie jest pytanie: kto za co odpowiada? Czy istnieje naturalny podział ról?

Coraz częściej widzimy obrazek, gdzie dziecko jest w relacji, a dorosły jest w telefonie. Nie chodzi o demonizowanie technologii ani o zawstydzanie rodziców (większość z nas korzysta z telefonu codziennie i często z ważnych powodów). Chodzi o coś bardziej subtelnego i… bardziej fundamentalnego, czyli o jakość relacji.