W kulturze nadmiaru bodźców nuda stała się czymś podejrzanym. Rodzice często zastanawiają się czy powinni organizować dziecku więcej zajęć, albo czy jeśli dziecko się nudzi, to znaczy, że ma za mało stymulacji. Tymczasem z perspektywy neurobiologii rozwoju nuda nie jest deficytem. Jest mechanizmem dojrzewania układu nerwowego.

Praktykowane przez część rodziców behawioralne metody wspierania snu (behavioral sleep interventions, w skrócie BSI) obejmują takie działania jak:

- ustalanie i konsekwentne przestrzeganie rutyn przed snem (np. kąpiel‑czytanie‑ciemność, ograniczenie bodźców)

- higiena snu (np. odpowiednie warunki: cisza, ciemność, wygodny materac, temperatura)

- modyfikacje środowiska snu (np. ograniczenie światła, ekranów, hałasu)

- metody wygaszania („extinction”, czyli np. stopniowa redukcja pomocy rodzica, pozwalanie dziecku na samodzielne zasypianie)

- techniki typu faded bedtime (przesuwanie czasu pójścia spać), nagradzanie, wprowadzanie sygnałów dyskryminujących (np. tylko łóżko do snu).